دروغ شاخدار زندانهای جمهوری اسلامی!

جرس: غلامحسین اسماعیلی، رئیس سازمان زندان‌های کل کشور در حالی زندان های غیر رسمی، اعتصاب غذا و شکنجه را انکار کرد که تنها دو سال از نامه افشاگرانه و رسمی مهدی کروبی مبنی بر مستندات، خطاب به هاشمی رفسنجانی در خصوص وقوع شکنجه در زندانهای ایران می‌گذرد.

رئیس کل سازمان زندان‌های ایران در گفتگو با خبرگزاری مهر مدعی شده است «هیچ‌گونه زندان و بازداشتگاه اعلام نشده‌ای که تحت پوشش سازمان زندان‌ها باشد وجود ندارد».

وی در ادامه توضیح داده است «در زندان‌های جمهوری اسلامی، شکنجه معنا و مفهومی ندارد و یک دروغ شاخدار است، این از افتخارات زندان‌هاست».

اسماعیلی در ادامه اعتصاب غذای زندانیان را یک حرکت «تبلیغاتی» نامید و عنوان کرد «افرادی به دنبال بهره‌برداری از این جریان هستند، در بسیاری از موارد زندانی نه اعتصاب کرده و نه قصد اعتصاب غذا دارد از بیرون زندان برایش اعتصاب غذا می‌سازند و رسانه‌های بیگانه آن را در بوق و کرنا می‌کنند».

شاهدان و راویان شکنجه

سخنان اسماعیلی در حالی بر صفحه‌های رسانه‌های دولتی نقش می‌بندد که در اردیبهشت ماه سال جاری ۲۶ نفر از زندانیان سیاسی حوادث پس از انتخابات ریاست‌جمهوری خطاب به ریاست «هیات نظارت مرکزی بر حسن اجرای قانون احترام به آزادی‌های مشروع و حفظ حقوق شهروندی» طی نامه‌ای از برخوردهای غیرقانونی وزارت اطلاعات، سپاه پاسداران و سعید مرتضوی که شامل بازجویی، محاکمه غیرقانونی، حبس و شکنجه بود شکایت کرده و اعلام کرده بودند «شکنجه‌های روحی و فیزیکی، فحاشی‌های شرم‌آور نسبت به ما و خانواده و عزیزانمان و طرح اکاذیبی چون روابط غیراخلاقی در قالب بازجویی‌ها به کرات انجام شده است«.

این اولین نامه ارسالی از زندان نبود؛ پیش از آن عبدالله مومنی، سخنگوی پیشین سازمان ادوار تحکیم وحدت و مسئول ستاد انتخاباتی مهدی کروبی اولین زندانی بود که با نامه‌ای سرگشاده خطاب به آیت‌الله خامنه‌ای با پرده‌برداری از شکنجه‌هایی مانند «خوراندن برگه بازجویی» و «فرو کردن سر در داخل چاه توالت توسط بازجو»اعتراض خود را عنوان کرده بود.

محمد نوری‌زاد، فیلم‌ساز و روزنامه‌نگار نیز از جمله زندانیانی بود که در نامه‌های متعددش از شکنجه‌ها و برخوردهای بازجویان با وی سخن گفته و لب به اعتراض گشوده بود.

ابراهیم مهتری، فعال سیاسی و وب‌نگار که پس از بازداشت در مقابل سازمان مجاهدین انقلاب بنا به اظهار خودش در «یکی از بازداشتگاه‌های غیرقانونی سپاه» نگهداری می شد در گفتگو با جرس عنوان کرد برای قبول«ارتباط با بیگانه‌ها و سازمان منافقین» مورد آزار و اذیت جسمی و روحی قرار گرفت.

مهتری از شکنجه‌هایی که روح و جسم ‌اش متحمل شده بود به مواردی مانند «سوزاندن بدن با سیگار»،«شلاق»، «ضرب و شتم با کابل»، «تعرض با باطوم» و «بی‌خوابی مطلق» و «فحاشی ناموسی» اشاره کرد.

ابراهیم مهتری پس از آنکه گوش و بینی‌اش دچار خونریزی شدید شده بود با دست‌بند پلاستیکی و پابند در محدوده شمال غرب تهران در نیمه‌های شب رها شده و او معتقد است «مسئولان گمان می‌کردند من زنده ‌نمی‌مانم».

وی یکی از معدود قربانیان رفتار مسئولان زندان است که پس از «زنده ماندن» طی نامه‌ای به امضای پزشکی قانونی دچار این تعرضات و شکنجه‌ها قرار گرفته است.

اعتصاب شایعه است!

تکذیب اعتصاب غذا نیز یکی از ادعاهای دیگر اسماعیلی است بدون توجه به این که مدت زیادی از مرگ هدی صابرنگذشته، به طوری که به شهادت تعدادی از زندانیان سیاسی وی پس از اعتصاب غذا در اثر «ضرب و شتم»مسئولان زندان جان باخت.

پس از گذشت چند ماه از سالگرد شهادت بازداشتی‌های کهریزک است که رئیس سازمان کل زندان‌ها در شرایطی که این بازداشتگاه به دستور آیت‌الله خامنه‌ای بسته شده بود، وجود چنین مکان‌هایی را انکار می‌کند.

بازداشتگاه کهریزک، شرایط نگهداری زندانیان، ضرب و شتم و بالاخره جان باختن تعدادی از آن‌ها نمی‌تواند جایی برای انکار وجود مکان‌های غیرقانونی و شکنجه باقی گذارد.

شیخ اصلاحات و افشاگری

در مرداد ماه دو سال پیش بود که مهدی کروبی با ارسال نامه‌ای به هاشمی رفسنجانی پرده از وجود مکان‌های غیرقانونی و شکنجه و ضرب و شتم و تجاوز در زندان‌ها برداشت.

کروبی در این نوشته بود «افرادی که این مطالب را به من گفته‌اند، دارای پست‌های حساس در این کشور بوده‌اند، نیروهای نام و نشان داری که تعدادی از آن‌ها نیز از رزمندگان دفاع مقدس بوده‌اند، این افراد اظهار داشته‌اند، اتفاقاتی در زندان‌ها رخ داده است که چنانچه حتی اگر یک مورد نیز صدق داشته باشد، فاجعه ای است برای جمهوری اسلامی که تاریخ روحانیت تشیع را تبدیل به ماجرای سیاه و ننگین می‌کند که روی بسیاری از حکومت‌های دیکتاتور از جمله رژیم ستم شاهی را سفید خواهد کرد».

مهدی کروبی با توجه به مستنداتی که در دست داشت موضوع را چنین مطرح کرد «عده‌ای از افراد بازداشت شده مطرح نموده‌اند که برخی افراد با دختران بازداشتی با شدتی تجاوز نموده‌اند که منجر به ایجاد جراحات و پارگی در سیستم تناسلی آنان گردیده است، از سوی دیگر افرادی به پسرهای جوان زندانی با حالتی وحشیانه تجاوز کرده‌اند که برخی دچار افسردگی شدید و مشکلات جدی روحی و جسمی گردیده‌اند».

وی در پایان نامه افشاگرانه خود از هاشمی رفسنجانی خواسته بود «این اقدام توسط هیاتی بی غرض و شفاف از طرف رئیس مجلس خبرگان رهبری مورد بررسی و پیگیری تا حصول نتیجه قرار گیرد تا درسی باشد برای آیندگان«.

پس از بی‌توجهی هاشمی رفسنجانی به سخنان مهدی کروبی بود که این نامه به طور علنی در رسانه‌ها منتشر شد و به دنبال انتشار آن، میرحسین موسوی در روزهای آخر مرداد ماه سال گذشته با انتشار نامه‌ای از این اقدام کروبی تقدیر و حمایت کرد.

موسوی در نامه خود نوشته بود «جای تاسف است که در نظام اسلامی ما، متصدیان چنان بی‌طاقت شده‌اند که حتی تذکر را تاب نمی‌آورند» و افزود «این همه دستپاچگی مسئولان از چه خبر می‌دهد؟ خبر از خبرهای وحشتناکی می‌دهد که ما هنوز اطلاعی از آن‌ها نداریم، خبر از آنکه دروغ چون چرکی مسموم، روز به روز دامنه خود را گسترش می‌دهد و به بهانه دفاع از اصل نظام، غافلان را به حمایت از خود فرا می‌خواند و کسی نمی‌گوید که اصل نظام، مردم‌اند».

شکنجه در زندانهای جمهوری اسلامی

اما شکنجه و تجاوز جنسی در زندان‌های جمهوری اسلامی تنها مربوط به سال‌های پس از انتخابات دوره دهم ریاست جمهوری نیست؛ در دهه ۶۰، آیت الله منتظری که در آن زمان قائم مقام رهبر بود طی نامه‌ای به تجاوز به زندانیان دختر اعتراض کرده و گفته بود «آیا می‌دانید در زندان شیراز دختری روزه دار را با جرمی مختصر بلافاصله پس از افطار اعدام کرده‌اند؟ ایا می دانید در بعضی زندانهای جمهوری اسلامی دختران جوان را به زور تصرف کردند؟ آیا می دانید هنگام بازجویی دختران استعمال الفاظ رکیک ناموسی رائج است؟ آیا می‌دانید چه بسیارند زندانیانی که در اثر شکنجه‌های بی‌رویه کور، کر یا فلج یا مبتلا به دردهای مزمن شده اند و کسی به داد آنان نمی‌رسد؟«.

رینالدو گالیندوپل، فرستاده ویژه سازمان ملل نیز در گزارش خود پیرامون وضعیت حقوق بشر در ایران با اشاره به گفته‌های خانواده‌های زندانیان سیاسی در آن زمان، عنوان کرده بود که مقامات رسمی زندان مدارک ازدواج دختر زندانی‌شان را به آن‌ها داده‌اند «مدارکی که به مفهوم تجاوز جنسی به دختران زندانی، پیش از اعدام است».

روزنامه گاردین نیز در گزارشی که در سال ۱۹۸۹ منتشر شده بود «تجاوز جنسی به دختران باکره از طریق ازدواج اجباری آن‌ها با زندانبانان» را «مهمترین نوآوری اسدالله لاجوردی»، رئیس زندان اوین و دادستان انقلاب در دهه ۶۰، عنوان کرده بود.

سازمان گزارشگران بدون مرز نیز آزار جنسی بازداشت‌شدگان پس از انتخابات را «با سابقه» قلمداد کرد و معتقد بود انتشار نامه مهدی کروبی تنها باعث آن گشته است که این مساله به طور رسمی و گسترده مورد توجه قرار گیرد.

در کنار مدارک و شواهدی که در دست مسئولان و رسانه‌ها مبنی بر وقوع شکنجه و خشونت در زندان‌ها وجود دارد هنوز هم فیلم برخورد زندان با همسر سعید امامی در اینترنت قابل مشاهده است اما این که چطور مسئولان دولتی با وجود چنین مستنداتی باز هم اعمال خود را انکار می کنند، جای سوال دارد.

دکتر فواد صابران، روان‌پزشک و عضو جامعه بهائیان فرانسه در گفتگو با خبرنگار جرس می‌گوید: «هر نوع رفتاری که آزادی انسان را سلب کند شکنجه نام می‌گیرد، در یکی از انواع شکنجه نیز بدن فرد را هدف قرار می‌دهند».

دکتر صابران با بیان این که رفتار شکنجه‌گر مانند هر انسان دیگری ریشه در کودکی وی دارد معتقد است شخصی که حاضر به شکنجه‌گری می‌شود «در کودکی مورد تحقیر قرار گرفته است و به نوعی با اعمال چنین رفتاری با متهم عقده گشایی می‌کند».