آریا آرام نژاد آهنگساز و ترانه سرای ایرانی و هنرمند حامی جنبش سبز دیروز «با دست بند و پابند» در دادگاه بابل حاضر شد.
به گزارش خبرنگار میهن، وی که برای پاسخگویی به اتهامات دومین پرونده خود از زندان به دادگاه آورده شده بود در واکنش به خشم نزدیکانش از آنچه که «تحقیر یک هنرمند توسط دادگاه» می خواندند با لبخند گفت: «به من احساس بدی نمی دهد؛ این نظام ماست که باید از اینکه یک هنرمند را در این وضعیت قرار داده است احساس بدی داشته باشد».
در ماه گذشته همزمان با اعتراض تعدادی از هنرمندان کشور به بازداشت آریا آرام نژاد، گزارشی از «مغایرت رفتار دادگاه و زندانبانان "متی کلای بابل" با بدیهیات حقوق بشر» به "احمد شهید"، گزارشگر ویژه سازمان ملل تقدیم شد.
آریا آرام نژاد نخست در بهمن ۱۳۸۸ به اتهام خواندن ترانه «علی برخیز» توسط نیروهای امنیتی و اطلاعاتی استان مازندران دستگیر و به زندان انفرادی در متیکلای بابل و سپس به بازداشتگاه وزارت اطلاعات ساری منتقل شد.
وی ضمن دفاعیات خود در دادگاه گفت: «مدت ۴۴ روز را در سلول افرادی زیر شکنجه روحی و روانی و جسمی گذرانده ام... توهین و خرد کردن شخصیت به وسیله فحش و ناسزا و حتی مسخره کردن چهره و ظاهرم، تهدید به مرگ و اعدام، نگهداری در سلول ۵/۱ در ۲ متر بدون کوچکترین امکانات بهداشتی به شکلی که پس از مدتی سراسر بدنم آکنده از جوشهای عفونی شده بود ، سهل انگاری عمدی در دادن دارو های مربوط به بیماری قلبی ام، دادن اطلاعات توهین آمیز و غلط و انحرافی و القایی درباره همسرم . ضرب و شتم بسیار شدید، بستن دست و پایم با زنجیر به هم برای مدت طولانی... از نمونه های کوچکی بود از آنچه که در مدت بازداشت بر من گذشت» .
آریا آرام نژاد بار دیگر در روز ۱۷ آبان ماه ۱۳۹۰، توسط ماموران وزارت اطلاعات استان مازندران بازداشت شد و پس از تحمل ۳۴ روز بازجوئی و انفرادی برای گذراندن ۶ ماه حبس تعزیری ابتدا به بند قرنطینه زندان متیکلا منتقل شد و سپس به همراه علیرضا فلاحتی دبیر شاخه جوانان جبهه مشارکت مازندران به بند سارقان منتقل شد.
مهدی آرام نژاد، برادر آریا که از رزمندگان نامدار سالهای جنگ در استان مازندران است چندی پیش به "وبسایت کلمه" خبر داده بود که «آریا به گواهی پزشکان از نظر قلبی دچار بیماری است و قرص مصرف می کند؛ او را به بند قاتلان و مجرمان خطرناک منتقل کرده اند؛ اگر با همه این اوصاف او بمیرد به مرگ طبیعی نمرده است بلکه مسئولان جمهوری اسلامی خودشان باید مسئولیت مرگ برادرم را بپذیرند. فردا نگویند به مرگ طبیعی مرده است».
وی افزوده بود: «برادرم را به جرم خواندن یک آواز زندانی کردند و حالا در این دارالتأدیب یک جوان دلسوزی که نسب به مردم کشورش احساس مسولیت می کرد را باید شب و روز را با قاتلین و دزد ها به سر کند».
مهدی آرام نژاد تأکید کرده بود که پیش از این «ما همواره سعی کردیم در نهایت آرامش و سکوت پیگیر وضعیت برادرم باشیم».
«علی اکبر سروش، احمد میری، علیرضا شهیری، علی تاری، علیرضا فلاحتی، مازیار یزدانی نیا، علی عباسی، رحمان یعقوبی، محمدرضا کربلائی آقا ملکی، محمد معصومیان و مصطفی ابراهیم تبار» از دیگر فعالان سیاسی و دانشجویی استان مازندران هستند که هم اکنون در بند سارقان و مجرمان خطرناک این زندان نگهداری می شوند.
این حکومت اخوندی انقدر بی شرم است که یک هنرمند را برای بردن به دادگاه دستبند و پابند می زند انگار یک جانی را به دادگا ه می برند
ReplyDelete