به مامان چیزی نگو»

به ما زنگ زد و گفت بابا حكم‌ها را به ما داده‌اند؛ حكم من اعدام است. پسرم گريه می‌كرد و می‌گفت به مامان چيزی نگو.» این را ماشاالله کرمی، پدر محمدمهدی کرمی به مهدی بیک، خبرنگار روزنامه اعتماد گفته بود. روز جمعه ۱۶ دی خبر رسید که مهدی بیک بازداشت و پدر محمد قبادلو، دیگر بازداشتی محکوم به اعدام، به دلیل فشار عصبی در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستانی بستری شده است. عصر جمعه بعضی از حساب‌های حکومتی در شبکه‌های اجتماعی تبلیغ می‌کردند: «دم اذان صبح خبرهای خوبی می‌شنوید.» گویی آنها از قبل خبر داشتند که قوه قضاییه چه برنامه‌ای دارد: در اولین ساعت‌های صبح شنبه ۱۷ دی، محمدمهدی کرمی و محمد حسینی اعدام شدند. برخلاف حساب‌های حکومتی که معلوم نیست چه طور از برنامه‌ریزی اعدام باخبر بودند و به پیشوازش رفتند، خانواده محمدمهدی کرمی این فرصت را نداشتند تا با او خداحافظی کنند و فرزندشان مانند چندین مورد دیگر از اعدام‌های سیاسی ناگهانی و بدون آنکه ملاقات آخری داشته باشد کشته شد. آن طور که فعالان حقوق بشر می‌گویند محمد حسینی پدر و مادرش را از دست داده بود و کسی را نداشت که پیگیر کارش باشد. هیچ یک از این دو از حق تعیین وکیل برخوردار نبودند و به گفته پدر محمدمهدی کرمی، وکیل تسخیری که قوه قضاییه برای پسرش انتخاب کرد حتی جواب تلفن‌هایشان را نمی‌داد. در چنین شرایطی از اولین جلسه دادگاه آنها تا اجرای حکمشان حتی ۴۰ روز هم طول نکشید. به این ترتیب شمار اعدامیان مرتبط با اعتراضات اخیر به چهار نفر رسیده است. این به غیر از انبوه زندانیانی است که محکومیت‌های دیگری داشته‌اند و اعدام‌هایشان با شتاب بیشتری از ماه‌های قبل اجرا می‌شود. اعدام ناگهانی محمدمهدی کرمی و محمد حسینی، همانند اعدام محسن شکاری و مجیدرضا رهنورد، بیش از آنکه باعث ایجاد ترس، سرخوردگی یا اندوه شود، موجی از ابراز خشم و نفرت از حکومت ایران را برانگیخته است.